Metoda HW
Metoda HW w uznanych normach technicznych
Opisane zgodnie z uznanymi normami technicznymi
Metoda stosowania blachy ze stali szlachetnej HW odpowiada jednoetapowej metodzie mechanicznej opisanej w punkcie 8.2 normy ÖNORM B 3355:2017. W ramach tej metody ostateczna warstwa izolacyjna, złożona z falistych blach metalowych, jest wprowadzana za pomocą wibracji do ciągłej poziomej szczeliny dylatacyjnej w murze.
W Niemczech w arkuszu informacyjnym WTA 4-7 „Dodatkowe mechaniczne bariery poziome“ metoda wbijania blachy została ujęta jako metoda mechaniczna, a jako materiał barierowy wskazano płyty ze stali nierdzewnej.
Austriacka norma dotyczy osuszania wilgotnego muru – od diagnozy stanu obiektu i planowania po realizację i nadzór. Uwzględniono w niej metody i środki, których skuteczność jest powszechnie uznana w kręgach naukowych, a których przydatność praktyczna została potwierdzona.
Uznane w Niemczech przepisy techniczne opisują montowane później mechaniczne bariery poziome i wyraźnie odnoszą się do metody wbijania blachy. Przerwanie kapilarnej szczeliny między elementami oraz wykonanie ostatecznej poziomej bariery ze stali nierdzewnej odbywa się w jednym etapie pracy.
Wyjaśnienie: Normy techniczne opisują zasadę działania procedury oraz wymagania merytoryczne. Marka HW nie jest w nich certyfikowana z nazwy. Możliwość zastosowania tej procedury w konkretnym budynku jest sprawdzana w ramach diagnostyki budowlanej.
FAQ – Najczęściej zadawane pytania dotyczące blokady ze stali nierdzewnej HW
Jednostopniowa metoda mechaniczna została opisana w punkcie 8.2 normy ÖNORM B 3355:2017. W metodzie HW zaostrzone płyty ze stali nierdzewnej wprowadza się do szczeliny łożyskowej za pomocą specjalnie zaprojektowanych urządzeń. Ponieważ przed wbiciem płyt nie usuwa się żadnej części muru, zachowany zostaje przepływ sił w murze, a materiał spoinowy jest wypychany w górę i w dół przez ostrą jak grot strzały przednią krawędź płyt, co powoduje jego zagęszczenie. Dzięki temu nie dochodzi do osiadania. Warunkiem koniecznym jest wcześniejsze sprawdzenie ogólnego stanu technicznego muru.
Nie. Warunkiem koniecznym jest obecność ciągłej poziomej szczeliny dylatacyjnej. Możliwość zastosowania tej metody zależy ponadto od budowy, stanu i dostępności muru. Przydatność tej metody jest sprawdzana na miejscu przez autoryzowanego partnera licencyjnego HW.
W takim przypadku nie można prawidłowo zastosować jednoetapowej metody mechanicznej opisanej w normie ÖNORM B 3355:2017. W pierwszej kolejności należy sprawdzić, czy na innej wysokości występuje odpowiednia ciągła pozioma szczelina dylatacyjna. Jeśli tak nie jest, można zastosować inną metodę mechaniczną (np. metodę dwuetapową).
Norma ÖNORM B 3355 przewiduje przeprowadzenie diagnostyki obiektu przed rozpoczęciem prac. W ramach tej diagnostyki sprawdza się charakter uszkodzeń, rozkład wilgoci, budowę ścian oraz ewentualne inne przyczyny. Należy przy tym uwzględnić lub wykluczyć wilgoć przedostającą się z boków, nieszczelne przewody, kondensat lub ulewny deszcz.
Efekt izolacyjny występuje natychmiast po montażu. Jednak wilgoć, która już się zgromadziła, musi następnie wyparować z muru. Czas trwania tego procesu zależy przede wszystkim od grubości muru, materiału budowlanego, stopnia zawilgocenia, stężenia soli, struktury tynku oraz warunków klimatycznych w pomieszczeniu. Nie można zatem podać ogólnego czasu trwania tego procesu.
Nie. Bariera ze stali szlachetnej HW stanowi poziomą barierę chroniącą przed wilgocią kapilarną. Wilgoć przedostająca się z boków, woda pod ciśnieniem lub uszkodzone uszczelnienie pionowe wymagają zastosowania dodatkowych środków zaradczych.
Metoda HW przerywa przepływ wilgoci dzięki trwale zamontowanej płycie ze stali nierdzewnej. Efekt izolacji jest natychmiastowy i niezależny od stopnia zawilgocenia. Nie są wymagane ani otwory, ani środki chemiczne. Ponadto oddzielenie spoiny oporowej i uszczelnienie odbywa się w jednym etapie pracy. Warunkiem pozostaje odpowiednia, ciągła spoina oporowa.
Stal nierdzewna jest bardzo odporna na korozję, ale nie jest całkowicie odporna na korozję we wszystkich warunkach otoczenia. W arkuszu informacyjnym WTA 4-7 (wydanie 04.2024/D) blachy ze stali nierdzewnej wymieniono jako odpowiedni materiał barierowy. W procesie HW stosuje się gatunki stali nierdzewnej odporne na korozję. Ich odporność opiera się na pasywnej warstwie tlenku chromu, która w odpowiednich warunkach odnawia się samoistnie. W przypadku zwiększonego obciążenia solnego i wymagających warunków otoczenia dostępne są blachy CrNi lub CrNiMo; zawartość molibdenu zwiększa w szczególności odporność na korozję wżerową i szczelinową.
Bariera ze stali nierdzewnej HW została zaprojektowana jako trwała mechaniczna warstwa izolacyjna chroniąca przed wilgocią kapilarną. Warunkiem jej długotrwałego działania jest fachowa ocena muru, odpowiednia, ciągła spoina podkładowa, właściwy dobór gatunku stali nierdzewnej oraz fachowy i ciągły montaż.
Działanie izolacyjne opiera się na płycie ze stali nierdzewnej, która pozostaje na stałe w murze, a nie na ograniczonym czasowo działaniu chemicznym. Nie przewiduje się zatem regularnej wymiany warstwy izolacyjnej.
Same przepisy techniczne nie stanowią jednak gwarancji w sensie prawnym. Wiążące informacje dotyczące gwarancji i rękojmi wynikają z danej oferty lub umowy o wykonanie dzieła zawartej z partnerem licencyjnym HW realizującym zlecenie.
Po zamontowaniu bariery ze stali nierdzewnej HW prace wykończeniowe należy dostosować do stanu muru. Stary tynk uszkodzony przez sole murarskie należy zeskrobać do wysokości około 0,5 m powyżej widocznej granicy wilgoci lub zasolenia. Następnie mur należy odsolnić, oczyścić szczotką i nałożyć nową warstwę tynku renowacyjnego o otwartej porowatości, wiążącego sole. Powierzchnie muru poniżej bariery ze stali nierdzewnej HW muszą zostać przed nałożeniem nowego tynku uszczelnione w pionie, aby wilgoć nie mogła przedostawać się w górę przez tynk, omijając barierę poziomą. Barierę ze stali nierdzewnej HW należy zatem wykonać jak najwcześniej w trakcie renowacji, aby mur mógł wystarczająco wyschnąć przed nałożeniem nowego tynku. W miarę możliwości ściana powinna pozostać bez tynku przynajmniej z jednej strony przez kilka miesięcy.
